Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo

                                          Prowincja Chełmińsko-Poznańska                                  ul. Dominikańska 40, 86-200 Chełmno
                                                                                                                                                                                  tel. (56) 691 22 00
ŚWIĘCI       GŁÓWNA         MIĘDZYNARODOWA         KONTAKT     
Główna
Początki
Duchowość
Maryja
Święci
Misja
Formacja
Placówki
Rodzina
Wincentyńska
Dla młodych
Wydarzenia
Klasztor chełmiński
Linki do stron

Św. Wincenty a Paulo (1581 - 1660) - Nasz Założyciel urodził się w Pouy we Francji 24 kwietnia 1581 roku w rodzinie ubogich rolników. Uczył się dzięki pomocy i wsparciu miejscowego proboszcza. W 1600 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Pracował najpierw w duszpasterstwie parafialnym, a następnie jako kapelan rodziny de Gondi. Dzień 25 stycznia 1617 roku staje się dla Wincentego dniem wyjątkowym, dniem przemiany jego życia. Jako gorliwy kapłan zatroskany o powierzoną sobie owczarnię wygłasza kazanie na temat spowiedzi generalnej z całego życia. Pod wpływem wygłoszonego słowa miały miejsce liczne nawrócenia i od tego momentu Wincenty zaczyna głosić konferencje i nauki (nazwane później misjami) w wiejskich parafiach, a w 1625 roku powołuje do istnienia Zgromadzenie Misji, które miało kontynuować jego pracę głoszenia Ewangelii ubogim jak również troszczyć się o przygotowanie i wykształcenie gorliwych kapłanów. Znając dobrze sytuację materialną najbiedniejszych warstw społecznych i zdając sobie sprawę z faktu, iż nędza utrudnia zajmowanie się życiem religijnym, powołuje do istnienia wiele stowarzyszeń charytatywnych, co w konsekwencji doprowadziło do założenia w 1633 roku Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, których głównym zadaniem stała się praca na rzecz ubogich. Owa działalność misyjna i charytatywna sprawiła, że był człowiekiem znanym i cenionym w całej ówczesnej Francji. Należał m.in.do Królewskiej Rady Sumienia, która decydowała o nominacjach na wyższe stanowiska kościelne.
Święty Wincenty a Paulo zmarł 27 września 1660 roku w Paryżu. W roku 1729 został zaliczony w poczet błogosławionych, a w 1737 został kanonizowany. W roku 1885 został ogłoszony Patronem wszystkich Stowarzyszeń Miłosierdzia działających w Kościele Katolickim. Jego święto Kościół obchodzi w dniu 27 września.

Św. Ludwika de Marillac (1591-1660) - Jest ona współzałożycielką Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Duchowo i praktycznie przygotowywała pierwsze Siostry Miłosierdzia do pracy apostolskiej. Przykładem własnego życia wskazywała na całkowite oddanie się Bogu w posłudze najbardziej potrzebującym pomocy materialnej i duchowej. Była gotowa służyć wszędzie, gdzie zaszła taka potrzeba. Urodziła się 12 sierpnia 1591r. w Paryżu. W 1613 r. wyszła za mąż za pana Antoniego Le Gras - sekretarza Królowej Marii Mecydejskiej. Po śmierci męża zaczęła pomagać św. Wincentemu a Paulo, który był również jej kierownikiem duchowym. 29 listopada 1633 r. założyła wraz ze św. Wincentym Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia. Pełna ofiarności i poświęcenia dla ubogich i swoich duchowych córek umarła 15 marca 1660 r. W 1934 roku odbyła się kanonizacja św. Ludwiki, a 10 lutego 1960 r. papież Jan XXIII dekretem "Omnibus mater" ogłosił ją patronką wszystkich poświęcających się dziełom społeczno - chrześcijańskim.

Św. S. Katarzyna Laboure (1806 - 1876) - Urodziła się w burgundzkiej wiosce Fain-les-Moutiers, w licznej rodzinie chłopskiej. Nigdy nie uczęszczała do szkoły. Po śmierci matki pomagała ojcu w prowadzeniu gospodarstwa. Pragnęła wstąpić do klasztoru, lecz spotykała się ze sprzeciwem ojca. Wysłał on ją do Paryża, gdzie u swego stryja pracowała w skromnej restauracji. Mając 24 lata wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Podczas odbywania nowicjatu (seminarium) w domu na rue du Bac w Paryżu doznała łaski objawień Matki Bożej. Z wizji, jaką miała 27 listopada 1830 r., wziął swój początek Cudowny Medalik, będący wyrazem ufności i orędownictwa Maryi. Awers medalika przedstawia Matkę Bożą wyciagającą opiekuńczo ku ziemi ramiona, z których spływają strumienie łask, zaś rewers - znak krzyża z literą M. (Maryja) oraz dwa serca. Postać Maryi otacza napis: "O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy". Mimo sławy tych objawień Katarzyna pozostała cicha i nieznana. Nie uczyniła bowiem ze swego objawienia sprawy publicznej - powiedziała o nim jedynie swojemu spowiednikowi, księdzu Aladel, który mimo początkowych oporów i ostrożności, zajął się rozpowszechnieniem Medalika. W 1831 r. Katarzyna znalazła się w hospicjum przy ulicy Picpus i tam w ukryciu spędziła całe swoje życie w Zgromadzeniu, wypełnione posługami koło starców. Zmarła 31 grudnia 1876 r. Beatyfikował ją Pius XI (1933), a kanonizował Pius XII (1947)

Małgorzata Naseau (1594 - 1633) - Pierwsza Siostra Miłosierdzia - Wiejska, prosta dziewczyna przeniknięta miłością ewangeliczną, stała się służebnicą najbardziej opuszczonych. Św. Wincenty, zbierając Panie Miłosierdzia, które często pochodziły z wyższych sfer, rozwiązał problem materialny najbardziej ubogich, ale zabrakło tych, którzy wykonywaliby najprostsze posługi, takie jak: opatrywanie ran, pranie bielizny, sprzątanie mieszkań. Tej działalności na własną prośbę poświęciła się Małgorzata Naseau. Dała ona tym samym natchnienie do założenia Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Pełna poświecenia względem potrzebujących przyjęła do swojego mieszkania bezdomną, chorą kobietę, od której się zaraziła, w następstwie czego wkrótce zmarła. Był rok 1633 r.
Św. Wincenty mówi: "Małgorzata Naseau z Suresnes jest pierwszą siostrą, która miała szczęście wskazać drogę innym ...".

Bł. S. Rozalia Rendu (1786 - 1856) - Joanna Rendu, później Siostra Rozalia, przyszła na świat w miejscowości Confort (Ain), we Francji, 9 września 1786 r. Mając zaledwie 16 lat oddała się Bogu i Ubogim wstępując do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Całe jej życie było odzwierciedleniem cnót św. Wincentego. Miłość przynaglała ją do niestrudzonego zaradzania wszelkiego rodzaju nędzy i do wypełniania czynów prawdziwie heroicznych. Jej nazwisko i działalność odnajdujemy u początku wszystkich dzieł Miłosierdzia, jakie rozkwitły w pierwszej połowie XIX w. Zmarła 7 lutego 1856 r., zupełnie wyniszczona przez 54-letnią posługę Ubogim. Grób jej, znajdujący się w Paryżu na cmentarzu Montparnasse, zawsze jest przystrojony świeżymi kwiatami i bardzo często nawiedzany. W dzielnicy, która była szczególnie bliska jej sercu, jedna z ulic została nazwana jej imieniem: "Soeur Rosalie". Beatyfikował ją Jan Paweł II - 9 listopada 2003 r.

Bł. S. Marta Wiecka (1874 - 1904) - Urodziła się 12 stycznia 1874 r. w Nowym Wiecu na Pomorzu, jako trzecie dziecko spośród trzynaściorga rodzeństwa. Mając osiemnaście lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Krakowie. Bardzo ceniła sobie łaskę świętego powołania i z wielkim oddaniem służyła chorym, w których zawsze widziała Chrystusa. Pracowała kolejno w szpitalach: we Lwowie, w Podhajcach, w Bochni i w Śniatynie. Pomagała wszystkim, bez względu na wyznanie czy narodowość. Żaden chory nie umarł na jej oddziale bez pojednania z Bogiem. Mając zaledwie 30 lat oddała życie za drugiego człowieka, pracownika szpitala, ojca rodziny, którego zastąpiła przy dezynfekcji pomieszczenia po osobie chorej na tyfus. Zaraziwszy się chorobą, zmarła kilka dni później. Od tej pory ludzie nie przestają się modlić na Jej grobie, który znajduje się na Śniatyńskim cmentarzu (obecnie Ukraina). Otrzymując za Jej wstawiennictwem wiele łask, nazywają Ją Mateczką, która wszystkim pomaga. W dzisiejszych czasach Jej grób stał się symbolem ekumenizmu, gdyż modlą się przy nim ludzie różnych wyznań i narodowości.
Jeżeli chcesz wyprosić u Boga potrzebną łaskę, módl się za przyczyną bł. s. Marty Wieckiej. Kościół wyniósł ją na ołtarze 24 maja 2008 r. Uroczystości beatyfikacyjne miały miejsce we Lwowie na Ukrainie (więcej: www.martawiecka.pl).

Bł. S. Lindalva Justo de Oliveira (1953 - 1993) - Urodziła się 20 października 1953 r. w Brazylii. W wieku 12 lat, po ukończeniu szkoły podstawowej Lindalva przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. W 1987 r. otrzymała sakrament bierzmowania, a niedługo potem przychodzi pozytywna odpowiedź ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. W Święto NMP z Lourdes, 11 lutego, 1988 rozpoczyna Postulat w Domu Prowincjalnym w Recife. 16 lipca 1989 rozpoczyna Nowicjat również w Domu Prowincjalnym, który kończy 29 stycznia 1991 r. Po jego zakończeniu s. Lindalva zostaje skierowana do opieki nad 40 rezydentami, mężczyznami w miejskim domu opieki domu Abrigo Dom Piedro II w São Salvador da Bahia, co wykonywała z wielką miłością. W Wielki Piątek, 9 kwietnia 1993 r., o godz. 4.30 s. Lindalva uczestniczyła w Drodze Krzyżowej w parafii. O siódmej rano wróciła do pracy aby przygotować pensjonariuszom śniadanie, tak jak każdego dnia. Kiedy stojąc za stołem nalewała kawę, zbliżył się Augusto da Silva Peixoto, jeden z pensjonariuszy i cisnął ją nożem rybackim nad obojczykiem, dźgnął Szarytkę 44 razy. S. Lindalva jest pierwszą beatyfikowaną brazylijską zakonnicą. Ceremonia beatyfikacji odbyła się 2 grudnia 2007 r. (więcej: famvin.org)

Bł. S. Małgorzata Rutan (1736-1794) - Urodziła się 23 kwietnia 1736 r. w Metzu jako ósme z 15 dzieci. Na początku pracowała u ojca architekta. 23 kwietnia 1757 wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Po pięciu miesiącach opuściła nowicjat, została jej powierzona misja w Pau. W 1779 została skierowana do szpitala w Dax, gdzie całkowicie zreorganizowała istniejący szpital św. Eutropa. 24 grudnia 1793, niejaki Raoux, żołnierz leczony w szpitalu, powrócił w towarzystwie innych a zaśpiewać Siostrze serenadę w dowód wdzięczności za leczenie. Siostra daje im coś do picia. Zostaje oskarżona o opuszczenie innych rannych i chorych żołnierzy, próbę ucieczki w nocy, razem z innymi siostrami z negatywnymi skutkami dla chorych oraz za niezłożenie przysięgi z 3 października 1793. 24 grudnia 1793 Siostra Małgorzata zostaje umieszczona w więzieniu dla kobiet, w klasztorze karmelitanek razem z 300 innymi osobami. Przez kolejne sześć miesięcy wspiera moralnie i opiekuje się towarzyszkami niedoli i odważnie czeka na śmierć. 9 kwietnia 1794, odbywa się rozprawa. Wśród obciążających ją dowodów oparto się na pisanych modlitwach, listach zmarłych pacjentów szpitala, które przechowywała dla ich rodzin. W trakcie mowy obronnej byłą zagłuszana przez bębny. Wyrok śmierci zostaje wydany bezzwłocznie. Gilotyna tego dnia miała dużo pracy przy ścinaniu głów. Pierwszą ofiarą jest torturowany ks. Lanlongue. Kiedy przychodzi jej kolej Siostra Rutan odpycha kata mówiąc: "nie dotknął mnie, żaden mężczyzna" a następnie sama zdejmuje z głowy chustę i szal z szyji. W odwecie kat po wykonaniu wyroku uderza dwukrotnie w jej głowę, a następnie biczuje ciało męczennicy. 9 kwietnia 1805 w Akcie Cywilnym przygotowanym jako wyraz szacunku dla ofiar, została zrehabilitowana. Beatyfikowana w Dax 19 czerwca 2011 r. (więcej: www.famvin.org).