Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo

                                          Prowincja Chełmińsko-Poznańska                                  ul. Dominikańska 40, 86-200 Chełmno
                                                                                                                                                                                  tel. (56) 691 22 00
KLASZTOR CHEŁMIŃSKI       GŁÓWNA         MIĘDZYNARODOWA         KONTAKT     
Główna
Początki
Duchowość
Maryja
Święci
Misja
Formacja
Placówki
Rodzina
Wincentyńska
Dla młodych
Wydarzenia
Klasztor chełmiński
Linki do stron



   Historia klasztoru chełmińskiego

   
Dom Prowincjalny Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Chełmnie mieści się w zespole klasztornym zbudowanym przez Krzyżaków w XIII wieku, a zamieszkałym kolejno przez Cysterki, później Benedyktynki, a od 1821 roku - Siostry Miłosierdzia. Chełmiński klasztor ulegał w ciągu wieków wewnątrz i zewnątrz rozmaitymi przebudowom. Kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty, jak i najstarsza część zabudowań klasztornych, łącznie z Wieżą Mestwina pochodzą z XIII wieku. Zespół jako całość zabudowań przetrwał do dnia dzisiejszego.

-- informacje dla odwiedzających --




   W 1822 roku Zgromadzenie urządziło w obszernych budynkach poklasztornych szpital dla 80 chorych, ochronkę dla 150 dzieci z miasta oraz sierociniec, początkowo dla 25 sierot, których liczba z biegiem lat wzrosła. W następnych latach Siostry urządziły szkołę elementarną dla dziewcząt oraz wyższy zakład naukowy dla panien - tak zwaną Selektę - gdzie kształciły się przyszłe nauczycielki - oraz Dom Starców. Około 100 uczennic mieszkało w internacie u Sióstr. Niestety, wszystkie te dzieła z wyjątkiem szpitala i domu starców w czasie "Kulturkampfu" Bismarcka - na mocy tzw. "Praw majowych" z 1875 roku zostały skasowane. Zamknięto też nowicjat, zwany w Zgromadzeniu Seminarium, który istniał zaledwie 7 lat - ponowne otwarcie Seminarium nastąpiło dopiero w 1898 roku. Wówczas to przeprowadzono kapitalny remont kościoła klasztornego i innych zabudowań, a od ulicy postawiono na fundamentach parterowego domku pokaźny gmach pod wezwaniem św. Józefa. W 1904 roku zbudowano nowoczesny - jak na owe czasy - szpital (Dom św. Wincentego), budynek pralni oraz w 1914 roku dom ogrodowy jako oddział szpitalny dla zakaźnie chorych.

   W latach okupacji hitlerowskiej Zgromadzenie cierpiało wraz z całym narodem. W Domu Chełmińskim przetrwała ciężkie lata wojenne grupa 50 polskich dzieci. 20 Sióstr wywiózł okupant do obozu pracy, a 8 Sióstr do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, z których 6 poniosło śmierć męczeńską. Po wojnie powierzono też Siostrom grupę niemieckich dzieci, którymi się zaopiekowały i je wychowały.

   Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte XX stulecia to znów trudny okres w dziejach Prowincji i Domu. Pod dyrekcję państwowego "Caritasu" przeszedł Dom Opieki dla Dorosłych oraz tzw. Sierociniec, czyli Dom Dziecka. Dom Małego Dziecka uznany został jako Zakład Społecznej Służby Zdrowia. W Domu Dziecka przebywało 150 dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym, które w 1962 roku zabrano do Państwowych Domów Dziecka, a Siostrom dano pod opiekę dzieci z niepełnosprawnością fizyczną i intelektualną, które dotąd przebywają w naszym Domu Pomocy Społecznej, powstałym w wyniku kolejnych przekształceń istniejących wcześniej zakładów. Obecnie Dom Pomocy Społecznej liczy ponad 140 mieszkańców: dzieci, młodzież i dorośli (w tym także osoby starsze), którymi opiekują się Siostry wraz z personelem świeckim. W punkcie charytatywnym wydawana jest żywność i odzież dla potrzebujących. Działa również Świetlica Socjoterapeutyczna dla dzieci.


widok od strony Wisły